LEWIS

Door

Rachid Finge

Gepubliceerd op

March 30, 2016

Tags

google, journalism, pitching, PR, rachid finge

Ik ben gek op PR-mensen. Ze zijn altijd zó aardig tegen me. Dat is heerlijk in de soms zo cynische wereld van de journalistiek. In werkelijkheid is er nogal een verschil in het PR-veld. Ik geef toe: toen ik nog tech-redacteur was bij de NOS, nam ik bij sommige PR-types met frisse tegenzin de telefoon op. Ze begrepen werkelijk niet wat voor verhalen we proberen te vertellen in onze tech-rubriek.


Rachid Finge 1 (fotocredit Stefan Heijdendael)

Wij brengen nieuws dat onze lezer (dat zijn consumenten) direct aangaat. Dat kan nieuws zijn waardoor de manier waarop een gebruiker met tech omgaat staat te veranderen of doordat er een grote maatschappelijke impact is. En product reviews doen we niet. Iemand die keer op keer B2B-verhalen bij mij pitcht, heeft het niet begrepen.

Gelukkig zijn er ook PR-mensen die het heel goed begrijpen. Bij een enkeling neem ik altijd direct op, zelfs als het totaal niet uitkomt. Ik weet namelijk zeker dat hij (het is een hij; meer zeg ik niet) altijd met iets komt dat relevant is voor ons en ons publiek.

Luider klinkende voicemails

De PR-wereld zou aan hem een voorbeeld kunnen nemen. Als je denkt dat er een grote kans is dat je pitch gaat falen, bespaar iedereen dan de tijd en moeite. Naar mate je relevantie afneemt, wordt je gehoor kleiner. Deuren sluiten; de voicemail-intro’s klinken luider. Dat zou logisch moeten zijn, zeker in de online-wereld, maar niet iedereen is ervan doordrongen.

Verrassend genoeg had ik vooral telefonisch en per e-mail contact met PR-managers. Er zijn er maar weinig die veelvuldig gebruik maken van sociale media. Er was er eigenlijk maar één met wie ik primair contact onderhield via DM’s op Twitter (en hij werkt niet bij Twitter) en het raar vond als ik hem belde (en hij werkt wél bij een telecomaanbieder; vreemd eigenlijk).

Zijn sociale media onpersoonlijk?

Ik hoor dat bedrijven liever geen bedrijfsaccount voor woordvoering op sociale media nemen omdat dat onpersoonlijk is, maar tegelijkertijd willen ze niet graag persoonlijke accounts van medewerkers inzetten, omdat iemand niet voor altijd verbonden blijft aan een bedrijf.

Dat laatste snap ik, maar maakt dat uit? Het is goed zolang het duurt en als iemand weggaat en er een opvolger wordt aangesteld, dan stelt diegene zichzelf vast voor. Dat kunnen jullie PR-mensen heel goed.

Dus, tot gauw?

Gastredacteur Rachid Finge is nu nog nieuwslezer voor de NOS op onder meer 3FM en FunX. In 2013 werd hij de eerste techredacteur bij de NOS. Op 23 mei 2016 begint hij aan zijn baan als Communications Manager Benelux bij Google. Deze eerder geschreven column verschijnt ook in de nieuwste editie van de FYI, het papieren relatiemagazine van LEWIS.

Neem contact op